آن هنگام که غلبه مفاهیم و سیراب شدن از اصطلاحات، قلب را به رنج می‌آورد، سردرگمی و اشتیاق به کورسویی از معنا، وجود تشنه انسان را به حیرت می‌کشاند.

خواندن و شنیدن امری است لازم، اما رسیدن و دیدن امری است برتر. انسان خلق شده تا چشم باشد، نه فقط گوش. چشمی که اگر باز شود، گوش می‌شود، عقل می‌شود، زبان می‌شود و هر چیز که گرداگرد انسان معنایی از هستی در خویش دارد، به تکلم خواهد آمد.

کهکشان نیستی؛ فصل سی و هفتم صفحه ۲۱۸