بعضی آدم‌ها را وقتی از دست می‌دهی می‌فهمی.

تا وقتی هستند،

طبیعی به‌نظر می‌رسند؛

مثل هوا،

مثل نور،

مثل چیزی که فکر می‌کنی همیشه هست.

بعد، نبودن‌شان

نه فقط جای آن‌ها،

که شکلِ اتاق را عوض می‌کند.

فقدان، عجیب‌ترین معلمِ جهان است.

خیلی چیزها را فقط وقتی می‌فهمند

که دیگر برای جبران،

دیر شده ...