اول، صدای گریه است. بعد، هوسه آرام‌آرام بالا می‌آید:

«ما يبرد دم العياله...»

«داغِ این خانواده سردشدنی نیست...»

جمعیت مکثی می‌کند؛ انگار همه منتظر یک پاسخ‌اند.

ناگهان هزاران نفر یک‌صدا فریاد می‌زنند:

«ما نتراضه... الدم بالدم!»

«به کمتر از خون در برابر خون راضی نمی‌شویم.»

اینجا هوسه، از مرثیه به رجز می‌رسد؛ اشک هنوز روی گونه‌هاست، اما صدا، بوی غیرت و #خون‌خواهی می‌دهد!